Long day's journey into night

Long day’s journey into night: symbolisch

Jaar: 2018
Regisseur: Gan Bi

Een man is op zoek naar zijn geliefde van twintig jaar terug. Er is een groen notitieblok. Een herinnering. Een beschreven romance. Een foto. Een appel. Het speelt allemaal een rol in deze dromerige vertelling, die een onderscheiding kreeg op Cannes filmfestival en eerder op IFFR draaide. Lees verder

she's gotta have it

She’s gotta have it: top

Jaar: 1986
Regisseur: Spike Lee

In het jaar nadat ik geboren werd, kwam deze film uit. Toch duurde het lang voordat ik de titel ontdekte. Vervolgens was ik lange tijd benieuwd naar She’s gotta have it, maar keek ik niet doordat ik de twee keer dat ik startte met kijken, afhaakte door de slome zwart-wit beelden en het lichtelijk dramatische muziekje tijdens de eerste minuten.  Lees verder

A street cat named Bob

A street cat named Bob: lief

Jaar: 2016
Regisseur: Roger Spottiswoode

Om eerlijk te zijn had ik niet verwacht dat ik deze kat-film zo leuk zou vinden. Ik was slechts nieuwsgierig, want A street cat named Bob draaide lange tijd in de bioscoop vorig jaar, dus ik wist dat de film populair was. Lees verder

heathers, film

Heathers: fantastisch

Jaar: 1988
Regisseur: Michael Lehmann

Over fantastische films gesproken, laten we het eens over Heathers hebben. Voor iemand als ik die van kleding uit de jaren tachtig houdt, evenals van films met bijdehante vrouwen in de hoofdrol, is dit een waar pareltje.  Lees verder

book club

Book Club: heet

Jaar: 2018
Regisseur: Bill Holderman

Wat doe je liever: de Fifty Shades of Grey-films kijken, de boeken lezen, kijken naar een groep oude vrouwen die de boeken lezen of alle varianten negeren? Ik heb me al schuldig gemaakt aan het eerste en derde. Natúúrlijk wist ik dat The Bookclub geen cultureel hoogtepunt zou worden. Lees verder

Tampopo

Tampopo: pittig

Jaar: 1985
Regisseur: Jûzô Itami

Tampopo is als een kommetje ramen. Gevarieerd, een beetje pittig en wel lekker. Tampopo is ook de naam van een bedeesd kokkin, en de naam van haar vernieuwde ramen-restaurant.
Lees verder

Figlia Mia

Figlia mia (Daughter of mine): onbeschaamd

Jaar: 2018
Regisseur: Laura Bispuri

Waan je in het boerenland van Italië. Ruig, onbeschaamd en recht-voor-zijn-raap. Evenals The Children Act – die ik op dezelfde avond zag – verraste Figlia Mia mij in positieve zin. Kijken naar zo’n minder commerciële, op het oog ietwat saaie filmhuisfilm kan een verrijking zijn.   Lees verder

Under the Silver Lake

Under the Silver Lake: een hand vol

Jaar: 2018
Regisseur: David Robert Mitchell

De maker van de (voor mij acceptabele) horror It Follows heeft er een nieuwe film bij. Nu dacht ik direct: dit zal ook wel een horror zijn. De filmbeschrijvingen en het genre op IMDb doen verrassend anders vermoeden. Maar laat je niet misleiden, de horror is Mitchell niet vergeten, even filmisch en cult als It Follows. Lees verder