book club

Book Club: heet

Jaar: 2018
Regisseur: Bill Holderman

Wat doe je liever: de Fifty Shades of Grey-films kijken, de boeken lezen, kijken naar een groep oude vrouwen die de boeken lezen of alle varianten negeren? Ik heb me al schuldig gemaakt aan het eerste en derde. Natúúrlijk wist ik dat The Bookclub geen cultureel hoogtepunt zou worden. Lees verder

Tampopo

Tampopo: pittig

Jaar: 1985
Regisseur: Jûzô Itami

Tampopo is als een kommetje ramen. Gevarieerd, een beetje pittig en wel lekker. Tampopo is ook de naam van een bedeesd kokkin, en de naam van haar vernieuwde ramen-restaurant.
Lees verder

Figlia Mia

Figlia mia (Daughter of mine): onbeschaamd

Jaar: 2018
Regisseur: Laura Bispuri

Waan je in het boerenland van Italië. Ruig, onbeschaamd en recht-voor-zijn-raap. Evenals The Children Act – die ik op dezelfde avond zag – verraste Figlia Mia mij in positieve zin. Kijken naar zo’n minder commerciële, op het oog ietwat saaie filmhuisfilm kan een verrijking zijn.   Lees verder

Under the Silver Lake

Under the Silver Lake: een hand vol

Jaar: 2018
Regisseur: David Robert Mitchell

De maker van de (voor mij acceptabele) horror It Follows heeft er een nieuwe film bij. Nu dacht ik direct: dit zal ook wel een horror zijn. De filmbeschrijvingen en het genre op IMDb doen verrassend anders vermoeden. Maar laat je niet misleiden, de horror is Mitchell niet vergeten, even filmisch en cult als It Follows. Lees verder

2001: A Space Odyssey

2001: A Space Odyssey – Groots

Jaar: 1968
Regisseur: Stanley Kubrick

Al lange tijd was ik benieuwd naar deze vijftig jaar oude filmklassieker. Mijn interesse was gebaseerd op het stilistische beeldmateriaal dat ik ervan gezien had, van het verhaal van 2001: A Space Odyssey wist ik weinig. Ik was daarom ook verrast toen de film startte met een paar aapjes in het wild, ofwel: ‘de schepping’. Lees verder

Rain Man: warm

Jaar: 1988
Regisseur: Barry Levinson

Dat Rain Man gaat over een hoogbegaafde man wist ik. Maar de film blijkt verder te gaan dan dat. Raymond (Dustin Hoffman) is hoogbegaafd én sociaal onderontwikkeld. Hij komt over als een soort geestelijk gehandicapte, maar is in werkelijkheid het tegenovergestelde. 
Lees verder

The Good Girl: depressief

Jaar: 2002
Regisseur: Miguel Arteta

The Good Girl was een verrassende kijkervaring. Terwijl ik een simpele dramafilm met romantiek verwachtte, was dit toch een meer serieuze film. Depressie voert de boventoon in het leven van Justine (Jennifer Aniston), zelfs op haar gelukkigste momenten is ze nog niet opgewekt. 

Lees verder