parasite

Parasite: ziek (goed)

Jaar: 2019
Regisseur: Bong Joon-ho

Parasite draaide al een tijdje en enerzijds wilde ik er al wekenlang naartoe. Anderzijds vreesde ik enge scènes. Toch werd ik blij toen ik deze Zuid-Koreaanse film van dezelfde regisseur als Netflix-film Okja, eindelijk bekeek. Lees verder

The Ugly Truth

The Ugly Truth: genieten

Jaar: 2009
Regisseur: Robert Luketic

Tussen de kwaliteitsfilms door, kijk ik weleens een meer commerciële Hollywoodfilm. Vaak zie ik door een overdaad aan clichés en voorspelbare verhaallijnen het nut niet om daar recensies over te schrijven, maar voor The Ugly Truth maak ik een uitzondering. Wat een heerlijke film. Ook zeer geschikt voor deze knusse dagen op de bank met een kerstkransje.  Lees verder

Jawline

Jawline: vermakelijk

Jaar: 2019
Regisseur: Liza Mandelup

Jawline is een typische tijd-van-nu documentaire. Jeugd-van-nu, om precies te zijn. Over de intensiteit die sociale media en in het bijzonder de drang om influencer te zijn, op het leven van jonge mensen kan hebben.  Lees verder

Margaret Atwood: A Word After a Word After a Word Is Power

Margaret Atwood: A Word After a Word After a Word Is Power: verfrissend

Jaar: 2019
Regisseur: Nancy Lang, Peter Raymont

Toegegeven, The Handmaid’s Tale (2018) heb ik ondanks goede verhalen nooit gezien, de film uit 1990 evenmin, ook is er nooit een boek van de Canadese Margaret Atwood door mijn handen gegaan.  Lees verder

King of the cruise

King of the cruise: droog

Jaar: 2019
Regisseur: Sophie Dros

Over Sophie Dros gesproken: vorig jaar op IDFA won zij het Documentaire Stipendium van het Cultuurfonds waarmee zij een nieuwe film kon maken. Het werd documentaire: King of the cruise. Na goede ervaringen met haar eerdere films (Genderbende, My silicon love), bekeek ik vol verwachting de screening.  Lees verder

After Hours

After Hours: geniaal

Jaar: 1985
Regisseur: Martin Scorsese

Deze film van Martin Scorsese is niet erg bekend, maar dat hoeft je er niet van te weerhouden om te gaan kijken. Ik heb sinds lange tijd niet zo’n grappige film gezien.  Lees verder

Long day's journey into night

Long day’s journey into night: symbolisch

Jaar: 2018
Regisseur: Gan Bi

Een man is op zoek naar zijn geliefde van twintig jaar terug. Er is een groen notitieblok. Een herinnering. Een beschreven romance. Een foto. Een appel. Het speelt allemaal een rol in deze dromerige vertelling, die een onderscheiding kreeg op Cannes filmfestival en eerder op IFFR draaide. Lees verder

green book

Green Book: stereotype

Jaar: 2018
Regisseur: Peter Farrelly

Qua uitstraling leek Green Book mij een typisch Amerikaanse film zonder inhoud of originaliteit. Maar het biografische verhaal van een chauffeur die een pianist rondrijdt, leek me anderzijds erg leuk. Zonder hoge verwachtingen, besloot ik om er maar heen te gaan.  Lees verder