Fear and Loathing in Las Vegas (Terry Gilliam) (1998) -> Anders

Fear and Loathing in Las Vegas scheen één lange psychedelische trip te zijn van een journalist en zijn psychopathische advocaat in Las Vegas. Dat klopt helemaal. Niemand is nuchter in deze film. En dat is oké. 

Direct al vanaf het begin had ik spijt dat ik niet naar Cavia was gegaan, het theater waar deze film  uit de jaren negentig afgelopen week draaide. De art direction is namelijk zo prachtig, dat het op een groot scherm nog meer genieten zal zijn.

Johnny Depp is de journalist Raoul Duke – hoewel je daar vrijwel niets van merkt – en Benicio Del Toro de advocaat Dr. Gonzo, die slechts enkele keren in zijn professionele rol kruipt. De twee zijn in Las Vegas om een sportevenement te verslaan. Maar ook daar zie je weinig van. Ze brengen vooral veel tijd door in hotelkamers en hun fantastische cabrio terwijl ze heerlijke dialogen voeren. De film is een genot om naar te kijken. 

Kijken, niet kijken?
Een genot dus, voor het oog en oor. Maar Fear and Loathing in Las Vegas biedt wel een ander soort kijkervaring dan een verhaal met duidelijk begin en eind. Je moet je er aan overgeven. Denk aan de stijl van de films van Terrence Malick, zij het in een zeer gematigde vorm. 

Linksom of rechtsom: de filmhuisfilm-liefhebber kan deze film absoluut waarderen (gok ik). Aanrader.

Link naar Fear and Loathing in Las Vegas.

Advertenties

2 gedachtes over “Fear and Loathing in Las Vegas (Terry Gilliam) (1998) -> Anders

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s